TOPmaat Coaching

Bevlogen en realistisch

Hoe zou het zijn wanneer je jezelf kunt accepteren zoals je bent?Milde aandacht
Dat je kwetsbaar én sterk kunt zijn, dat je fouten mag maken en dat je jezelf ook weet te waarderen wanneer je niet ‘perfect’ bent?

Voor mij heeft imperfectie iets charmants en toegankelijks, waar perfectie juist iets koels en onbereikbaars heeft.

Het jezelf toestemming geven om te zijn wie je bent met fouten en al, is naar mijn mening, een sterk medicijn tegen opbranden.
De energie die voorheen naar interne conflicten ging, blijft nu immers over voor andere dingen.

Wanneer het je lukt om op een toegankelijke manier naar jezelf te luisteren met alles erop en eraan, wordt het ook gemakkelijker om anderen open en zonder oordeel te ontmoeten.

Ik ken iemand die dat kan. Ze is niet perfect, ze is zich daarvan bewust en accepteert dat het zo is. Ze ziet anderen worstelen met het feit dat ze ‘proberen erbij te horen’, ‘het goed willen doen’, ‘gezien en gehoord willen worden’ en geeft hun de erkenning dat ze ook als ze anders zijn dan anderen of fouten maken, ze er gewoon bij horen en er mogen zijn.

Hoe kan het dat deze mensen haar erkenning binnen laten komen, terwijl ze gewoonlijk geneigd zijn om alles dat riekt naar een compliment af te wimpelen?

Volgens mij komt dat door de oprechte verwondering voor de schoonheid die zij, door alle ruis heen, ziet in de ander. Dat heeft iets aanstekelijks en verleidelijks, waardoor de ander die schoonheid ook kan herkennen en waarderen in zichzelf.

Herkennen en waarderen van (innerlijke) schoonheid en een accepterende houding ten opzichte van imperfectie als route naar verbondenheid en compassie.

Zou het zo simpel kunnen zijn?